Werknemer in de zorgsector

Op een vrijdagmiddag ontbood de eigenaar van het bedrijf mij op zijn kantoor. Hij had slecht nieuws ... na 12 jaar diende hij omwille van economische redenen en een herstructurering binnen het bedrijf mij te ontslaan. Mijn wereld stortte in. Ik was 55 en in heel mijn leven nog nooit ontslaan.

Volgens de geldende wetgeving bood hij mij een outplacement aan. Na wat informatie ingewonnen te hebben, aanvaardde ik maar. Vol negatieve emoties startte ik het outplacement. Wie kan mij op 55 jaar immers nog iets bijleren en wat is mijn meerwaarde van dergelijk outplacement. Vrij snel ontdekte ik dat men echter nooit te oud is om iets te leren.

Gaandeweg geraakte ik opnieuw gemotiveerd en besloot ik om mijn laatste jaren als werkende persoon voor mezelf zo zinvol mogelijk in te vullen. De pseudo-medische wereld en mensen kunnen helpen heeft mij steeds geboeid. Natuurlijk heb ik hierin nooit een opleiding gehad ... laat staan gewerkt. Mij degelijk informeren , in mijn eigen kansen geloven, gesteund worden door de begeleider en vooral ervoor durven gaan ... hebben ervoor gezorgd dat ik aangeworven werd door een bedrijf in de verkoop van brillen, ...

Vandaag ontvang ik klanten, stel hun gerust en doorloop met hen een aantal oogtesten om hun oogkwaliteit te bepalen. Met fierheid durf ik stellen dat een 50 plussers (ja zelfs 55 plusser) ook nog professioneel meetelt.